Przed 1980
Attila von Szalay był pierwszym człowiekiem oficjalnie uważającym, że zarejestrował głosy umarłych. Szalay wykonał sesje nagraniowe spośród Raymondem Baylessem na chcący przeznaczonym aż w dodatku oprzyrządowaniu, składającym się spośród mikrofonu umieszczonego w dźwiękoszczelnej kabinie, podłączonego aż do magnetofonu oraz głośnika. Na nagraniach znaleziono mnóstwo dźwięków, które nie uprzedni słyszalne ani prosto spośród mostu podczas nagrywania, ani podobnie przez podłączony aż do aparatu głośnik. oraz mnóstwo spośród tych dźwięków zarejestrowało się wtedy, kiedy w pomieszczeniu nie było w ogóle nikogo. Uznał więc, że zarejestrowane na taśmie głosy są głosami zmarłych. rzemiosło ta została opublikowana [7] w 1959 roku. Bayless napisał potem książkę wydaną w 1979 roku pt. Phone Calls From the Dead (Telefony odkąd zmarłych).
W 1959 roku szwedzki fabrykant filmowy Friedrich Jürgenson zarejestrował podczas nagrywania śpiewów ptaków zniekształcony zdanie mężczyzny mówiącego po norwesku. Zainspirowany tym doświadczeniem wykonał całą serię nagrań, na których - jak twierdzi - usłyszał zdanie swojej zmarłej matki [8]
Psycholog Konstantin Raudive, współpracujący spośród Jürgensonem, wykonał ok. 100,000 podobnych nagrań, odsetek spośród nich była prowadzona w laboratorium odizolowanym odkąd fal elektromagnetycznych, by wyłączyć możliwość przypadkowej detekcji sygnału radiowego. Nagrania zawierały bez trudu identyfikowalne słowa. [9] Celem obiektywnego potwierdzenia przekazów, nagrania oceniali niezależni słuchacze, bez jakiejkolwiek sugestii co aż do ich treści [10].
Od czasu publikacji nagrań, oryginalne ich interpretacje zostały poddane krytyce jak daleko subiektywne [11], zwrócono uwagę również na to, że na zadawane podczas sesji nagraniowej "pytania" (które badacze EVP często "zadają" źródłu głosu) nagrane "odpowiedzi" nie miały w ogóle sensu.